Zaburzenia przyjmowania pokarmu
Anoreksja nerwowa (czyli jadłowstręt psychiczny), bulimia i przymus jedzenia występują najczęściej u dorastających dziewcząt oraz u młodych osób z problemami emocjonalnymi. W takich przypadkach konieczna jest pomoc specjalisty, ale poznanie tła zaburzeń i wykorzystanie naszych wskazówek może zapobiec nasileniu się dolegliwości lub uzupełnić leczenie. Istnieją rozmaite zaburzenia przyjmowania pokarmu. Osoba chora na anoreksję nerwową odczuwa wstręt do jedzenia, ponieważ uważa się za otyłą. Bulimia występuje najczęściej między 15. a 30. rokiem życia. Chory po żarłocznym zjedzeniu obfitego posiłku wywołuje u siebie wymioty. Przymus jedzenia może zdarzyć się w każdym wieku. Pożywienie zaspokaja nie tylko głód, lecz także podświadome potrzeby emocjonalne. Dlatego można traktować omawiane zaburzenia jako próbę uporania się z niespełnionymi pragnieniami. Pociągają one za sobą stresy, lęki i depresję. Osoby cierpiące na zaburzenia przyjmowania pokarmu są często napięte, mają niskie poczucie własnej wartości i kontakty z otoczeniem sprawiają im zwykle duże trudności. Anoreksja i bulimia są niekiedy wyrazem nadmiernego lęku przed otyłością, wyzwalanego przez problemy emocjonalne. Osoba chora je za mało, prowokuje wymioty lub zjada nadmierne ilości pokarmu. Próbuje w ten sposób stłumić przykre doznania lub uzyskać poczucie kontroli. Bywa też, że karze się w ten sposób za swą złość lub negatywne myśli. U niektórych chorych na anoreksję łaknienie zmniejsza się jeszcze bardziej w wyniku niedoborów żywieniowych.
